Eline zegt: ‘jij bent de reden waarom ik al twee weken niets van me heb laten horen aan mijn thuisland!! Ga je excuses aanbieden en vertel hoe leuk je het hebt gehad!' Het is hartstikke heet, de wapper waait lekker door je haren in de slaapkamer waar we zitten en Eline probeert mijn badhanddoek alsnog in mijn koffer te proppen die ik net zorgvuldig met een touwtje sluitingbetrouwbaar (een twintigtal knoopjes door de ritssluiting) heb gemaakt. Ik wil niet weg!! Het was heerlijk om rond te struinen door Willemstad,om de baaitjes te zoeken, mooie strandterrasjes tegen te komen, te dansen met je voeten in de branding of te snorkelen tussen de visjes en het koraal. Ja het was in het begin nogal een onderneming om te cruisen in het kleine witte autootje over de ongelooflijk hoge brug die Willemstad siert. Maar Eline rijdt inmiddels als een antiliaan op wielen. De radio hadden we steeds lekker luid op een spaanse palabras zender, en met hier en daar een gat in de weg, overstekend wild of een spannende hellingproef die we moedig hebben doorstaan. Eenmaal de poort van het kleine theaterschooltje doorgestapt rechtte madame haar rug en vanaf dan is ze een prachtige juf! Leuk om te kijken vanuit een hoekje van het lokaal hoe de kinderen aan het werk gezet worden en vrolijk moeten lachen om de koningen en koninginnenrol die ze toegewezen krijgen door Eline. We eindigden deze twee weken met een bbq aan het strand met alle huisgenoten en een vuurtje onder de sterrenhemel. Jongens, ik moet nu echt gaan (maar Eline komt echt nog niet naar huis).

Anne