Een berichtje van Anne!

Eline zegt: ‘jij bent de reden waarom ik al twee weken niets van me heb laten horen aan mijn thuisland!! Ga je excuses aanbieden en vertel hoe leuk je het hebt gehad!' Het is hartstikke heet, de wapper waait lekker door je haren in de slaapkamer waar we zitten en Eline probeert mijn badhanddoek alsnog in mijn koffer te proppen die ik net zorgvuldig met een touwtje sluitingbetrouwbaar (een twintigtal knoopjes door de ritssluiting) heb gemaakt. Ik wil niet weg!! Het was heerlijk om rond te struinen door Willemstad,om de baaitjes te zoeken, mooie strandterrasjes tegen te komen, te dansen met je voeten in de branding of te snorkelen tussen de visjes en het koraal. Ja het was in het begin nogal een onderneming om te cruisen in het kleine witte autootje over de ongelooflijk hoge brug die Willemstad siert. Maar Eline rijdt inmiddels als een antiliaan op wielen. De radio hadden we steeds lekker luid op een spaanse palabras zender, en met hier en daar een gat in de weg, overstekend wild of een spannende hellingproef die we moedig hebben doorstaan. Eenmaal de poort van het kleine theaterschooltje doorgestapt rechtte madame haar rug en vanaf dan is ze een prachtige juf! Leuk om te kijken vanuit een hoekje van het lokaal hoe de kinderen aan het werk gezet worden en vrolijk moeten lachen om de koningen en koninginnenrol die ze toegewezen krijgen door Eline. We eindigden deze twee weken met een bbq aan het strand met alle huisgenoten en een vuurtje onder de sterrenhemel. Jongens, ik moet nu echt gaan (maar Eline komt echt nog niet naar huis).

Anne

Een huurauto!

Hallo lieve allemaal!

Met de honden gaat het goed. Dankjewel voor alle ´wegjaagtips´! Hihi! De tip van Dirkje vond ik erg sterk! De honden weten nu dat ze buiten onze hekken moeten blijven. Af en toe ligt er weer een hond op onze plaats maar het lukt me om ze weg te jagen. Verder schrik ik regelmatig op of wakker van blaffende, vechtende of piepende honden op straat... Nu maar hopen dat er geen puppies komen!

Vandaag heb ik een huurauto geregeld voor Bart en mij! Toch wel lekker om niet steeds afhankelijk te zijn van huisgenoten of busjes. Zo kunnen we tenminste zelf het eiland eens gaan verkennen! Want dat wordt tijd! Het ophalen van de auto kostte nogal wat tijd... Eline (ja twee Eline's dus!), mijn huisgenootje, ging met me mee. Bart moest vandaag les geven bij de theaterschool. Ik kreeg in eerste instantie een automaat, ik dacht, dat is handig! Maar Eline greep in... Ze vroeg naar een schakelauto! Ik gaf met tegenzin toe en ga hier nu werken aan mijn nieuw persoonlijk doel: leren durven autorijden in een schakelbak! (Ik heb al twee jaar mijn rijbewijs maar ik rijd nooit!) Onder begeleiding van mijn personal coach / rij-instructrice Eline reed ik voorzichtig de parkeerplaats af. Ik begon te rijden en te schakelen.. Voetje op.. Hellinkjes trekken.. Gaten in de weg omzeilen... poeh poeh! Maar naarmate ik vaart kreeg, begon mijn auto heel hard te brommen! Als een opstijgend vliegtuig! En het lag niet aan mij! Dus wij weer terug naar het verhuurbedrijf. Daar werd de auto gerepareerd. Na een proefritje met de monteur kon ik veilig met mijn eigen auto op weg. En dat voelde heerlijk! Een eigen autootje! Wat een vrijheid! Ik reed over de Julianabrug en slaakte een gilletje van geluk! Hihi! Eline, inmiddels mijn coach op afstand, seinde regelmatig vanuit haar auto. Alles ging goed!

Na een ritje met mijn auto kwamen we uit in Punda, waar we de rest van de dag uitgebreid hebben gewinkeld en terrasjes hebben gepakt. Ik heb nieuwe slippers, twee paar, ja ze kostten maar 6 euro! Een jurkje, een shirtje, een hempje, parfum... Het kost hier geen drol. En nu is het avond en gaan we samen studeren. Eline heeft deze week tentamens! En ik wil al mijn stagevoorbereiding af hebben voordat Anne hier is... En Anne komt morgen aan!! Ik zit nu aan mijn computertje, klaar om te beginnen. Eline ligt op mijn bed te leren. We gaan even doorknallen vanavond! En morgen geen stranddag, maar werken!

Ik voel me goed hier. Ik mis Mark wel, maar meestal op een fijne manier. Ik mis het vertrouwde van thuis, de bossen om in hard te lopen (want al die uitlaatgassen hier werken niet verademend), familie, vriendinnetjes, school... Maar ik wil nog niet weg hier! Ik geniet hier elke avond van mooie luchten en ik geef les aanhele leuke grappige lieve kinderen.Afgelopen week heb ik me erg vermaakt in een busje. De buschauffeur bleek jarig te zijn! Ik heb eerst in mijn eentje 'Lang zal hij leven' gezongen en daarna kreeg ik de Papiaments sprekende vrouwen achter mij in het busje zover om 'Happy Birthday' mee te zingen! Wat een gezelligheid was dat! Dus het heimwee-gevoel is wel weg nu!

Ik heb heel veel zin om Anne op te halen van het vliegveld! Zo leuk om alles hier te laten zien!
Als er meer mensen zin hebben om langs te komen... Ik zal je ophalen, met mijn eigen witte Suzuki Ignis (die ik deel met Bart) en ik zal je het eiland laten zien!

Liefs van Eline

Hondenopvang...

De afgelopen dagen hebben alle mannelijke honden uit de buurt zich verzameld op ons terrein... Wij doen ons best ze weg te jagen maar ze hebben een sterke wil en blijven erg graag in de buurt van onze hond Teefje... Zij is namelijk loops. My God! Ik hou niet van honden en deze toestand vind ik al helemaal niet fijn om mee te maken. Teefje heeft een half jaar geleden al puppies gehad, die gingen dood of werden gestolen... We willen nu geld bij elkaar leggen om Teefje te laten steriliseren.
Gisteren heb ik meegelopen in de ‘Walk for the roses'. Ik heb 8 km gerend voor het goede doel, de kankerbestrijding! De route liep langs ons huis. Ik keek vrolijk even naar binnen (waar al mijn huisgenoten nog lagen te slapen want niemand wilde zo vroeg opstaan en met mij meedoen!), beginnen er driebrutale honden heel hard naar mij te blaffen! Ik was verbaasd; hallo ik woon daar! Ga weg jullie! Langzaam worden ze de baas op ons terrein! Ik kan het niet aan al die honden, ik ga het hek om ons huis dichttimmeren! Haha. De finish van de ‘ Walk for the roses' was aan het strand! Met een stuk meloen, een banaan, een drankje, een roos, een brosje, een t-shirt en een rood hoofd zat ik heerlijk op een strandbedje langs de zee bij te komen van het rennen in de warmte over bergen en ongelijke wegen. Ik voelde een geluksmomentje

Afgelopen vrijdag waren hier verkiezingen. Dat bracht de hele week al een hoop emoties, gekte en spanning met zich mee wat je terug zag in het verkeer. De straten, huizen en busjes waren heftig versierd met gekleurde vlaggetjes, posters en slingers. Dit leverde nog meer toeterden auto´s op dan normaal. De avond van de uitslag zat iedereen voor de televisie. Er hing namelijk nog al wat af van deze verkiezingen. De partijen die nu werden gekozen, gaan de toekomst van de Nederlandse Antillen bepalen. Er komt een andere bestuursvorm. Terwijl alle Antillianen voor de tv zaten, thuis of in groepen op straat voor een groot scherm, reden wij met een feestbus door de stad! De feestbus was door een huisgenootje besteld en haalde ons voor de deur op. Met open ramen, harde muziek, gekleurde lampen en onze eigen drank reden wij toeterend door de straten. Ik me zeer goed vermaakt! Het was echt heerlijk om met de wind door je haren te dansen in de feestbus! We werden afgezet bij ´Bermuda´ (een discotheek) daar heb ik op salsamuziek gedanst. Nou dit was de tweede keer dat ik op stap ben geweest. Wat een feestbeest ben ik toch...

Op mijn stage verloopt alles goed, met de nodige werkpunten. Ik heb afgelopen donderdag mijn eerste repetitie gehad voor de voorstelling die ik ga maken! De spelers reageerden enthousiast op het script. Ik heb een leuke groep dus dat kan wel iets moois en leuks gaan worden! Ik word op straat al regelmatig gedag gezegd door leerlingen van de jeugdtheaterschool. ‘ Hallooo juffrouw!!' hoor ik enthousiast roepen! Erg grappig! Ook bij de ‘Walk for the roses' wandelden veel leerlingen mee en maakte ik regelmatig een praatje met ze of met de ouders. Ik ken bijna alle namen!

Veel liefs van Eline

Een ei, een kip en een busje.

De Antillianen kunnen soms erg luidruchtig zijn. Ze praten, lachen en groeten graag en hard. Zo toeteren ze naar iedereen, ze lachen hard en lang als ze een grap horen, gieren en joelen in het theater als ze iets leuk vinden en je hoort ze tijdens het eten gezellig kletsen en roepen. Ze steken trouwens ook nog steeds elke avond vuurwerk af, dat valt hier ook onder! Afgelopen week stond ik bij het ‘Snacky' (zo heten de kleine winkeltjes langs de straat) en vroeg om een ei. De dames die er deze keer stonden, wisten niet wat een ei was... Ik maakte een rond gebaar en deed een kip na, met geluid en gebaren. Het was even stil. Toen begonnen de vrouwen HEEL hard te lachen. Heel hard en heel lang! Ze begrepen me! Maar het duurde even voordat ze weer in staat waren mij het ei te verkopen en iedere keer wanneer ik nu langs loop, lachen ze als ze mij zien en doen een kip na!

Bart en ik zijn erg goed in het regelen van liften. Zo rijden we regelmatig met collega's of huisgenoten mee. Als dit niet lukt, reizen we met een busje. De busjes zijn erg leuk en iedere keer weer een beleving. Voor F 2,10 (dat is 80eurocent ofzo) mag je bukkend instappen en meerijden. Er kunnen negen personen in een busje. Ons huis en onze stageplek liggen beiden langs de rondweg en dus pakken wij de busjes waar ROND voorop staat. Soms staat er ROND met een D en soms staat er RONT met een T. Ze werken allebei. Sommige buschauffeurs zijn erg grappig en aardig, sommige zijn chagrijnig en mompelen alleen. Sommige buschauffeurs hebben vrolijke Caribische muziek op staan, sommige hebben een Papiaments praatprogramma op staan. Sommige buschauffeurs vragen ineens F2,50 i.p.v. F2,10, sommige hebben hun busje vol hangen met bordjes met regels, sommige maken ommetjes, rijden de gekste straatjes in om een bekende van ze op te pikken of thuis te brengen, sommige bekleden hun busje met roze pluche en hondjes met wiebelende hoofdjes, sommige hebben airco, sommige niet, sommige moeten tussendoor tanken en dat kan even duren... Maar wat ze allemaal gemeen hebben, is een stinkende uitlaat en een gelukshangertje aan hun binnenspiegel.

Liefs van Eline

PS. Dankjewel voor alle berichtjes! Daar word ik heel vrolijk van!

Stage stage stage

Ik heb een lekker druk weekje achter de rug. De stage is heftig nu! Er komt zoveel op me af: heel veel nieuwe indrukken, keuzes die ik moet maken, plannen die ik moet uitwerken, lessen die ik moet voorbereiden, groepen die ik moet leren kennen enz. Maar daarvoor ben ik ook hier! Ik vind het leuk en ik voel dat ik hier veel ga leren! Ik ben op dit moment aan het leren hoe ik zorg dat ik ook genoeg rustmomenten inbouw. Ik kan dag en nacht bezig blijven, maar dat kan nooit goed zijn. Ik moet plannen wanneer ik werk en wanneer ik mijn bikini aan trek... Ik heb nu al een week geen strand meer gezien en ik droom 's nachts over lessen die ik geef.
Afgelopen week bestond uit vergaderen, besprekingen, een uitgebreide geschiedenis- en politiek les over de Nederlandse Antillen verzorgd door Etta, lesgegeven, audities afnemen, evalueren, het theater ‘Luna Blou' van binnen zien,een presentatie van het nieuwe theaterseizoen bijwonen, socializen met theatermensen op Curaçao, scripts lezen, praten, kijken, lezen, leren... En vandaag zijn Bart en gevraagd om als jury deel te nemen aan een theaterwedstrijd van Antilliaanse jongeren!
Zaterdag is de drukste dag op de jeugdtheaterschool. Dan bruist en leeft het daar. Door de openstaande deuren en ramen zie en hoor je overal enthousiaste jongeren (iedere groep in een zelfde kleur shirt) zingen, dansen of acteren.
Door de drukte van de stage kon ik dit weekend niet met mijn huisgenoten op het zeilschip mee naar het onbewoonde bounty eiland Klein Curacao. Zij zullen bbq'en op het strand, een vuurtje maken en slapen in hangmatten onder de sterrenhemel! Bart en ik zijn vandaag na onze stage lekker op het terras gaan zitten, hebben een wijntje gedronken en lekker gegeten. Ondanks de drukte, houd ik toch een soort vakantiegevoel! Ik geniet en wil nog niet lang niet naar huis!

Mijn telefoonnummer hier is: (Dus niet naar mijn andere nummer smsen!)
005999 6918172
En mijn adres:
Berg Altena 54
Willemstad

Ik probeer het nieuws een beetje te blijven volgen. Maar mijn internet is traag en ik heb geen krant of tv. Maar de aardbeving in Haiti is hier het gesprek van de dag en er is deze week al een groot benifitconcert georganiseerd. In Aruba schijnen ze wat van de beving gevoeld te hebben. Wij hier niet.

Liefs van Eline xx

Lekker schatje

Maandag is mijn vrije dag. Ik heb vanmorgen voor het eerst hier hardgelopen. Ondanks dat ik daar om 6.30uur voor was opgestaan, was het erg warm! Om de hoek bij het bakkertje heb ik één broodje en één ei gekocht, die werden keurig voor mij ingepakt, met een gelukskriebel (omdat mijn broodje en eitje zo mooi waren ingepakt en die meneer zo aardig was!) liep ik terug, ik rook de stinkende auto's van hier, ik keek naar een dode zwerfkat op straat, ik werd door zeker vijf mensen gedag gezegd, er werd me gevraagd hoe het met me ging, of ik van de zon genoot en er werd mij verteld dat ik een 'lekker schatje' ben... Ik heb mijn was naar de wasserette gebracht en zit nu na te denken over het leven hier. Er is veel armoede (vooral in de buurt waar ik woon), de mensen zijn inderdaad vriendelijk, maar soms ook intimiderend, ik geniet van het weer, ook al is het soms irritant dat je na het douchen meteen weer zou willen douchen, het strand is klein maar mooi, de zee is lekker, mijn stage is leuk en uitdagend, het is leuk om met Guldens te betalen, de busjes stoppen ook als je niet bij een bushalte staat, de busjes wijken af van hun route om je thuis te brengen, soms regent het ineens heel hard, mijn huisgenoten zijn aardig, iedereen toetert naar iedereen, er zijn geen verkeersregels, er is hier een Albert Heijn, de mensen worden boven de grond begraven omdat de grond te droog is, drankjes zijn goedkoop, ik heb al dertig muggenbulten, douchen doe je met koud water, je haren drogen in de wind en je hebt het nooit koud.

Ik ben gisteren voor het eerst gaan stappen, bij Mambo Beach. Eerst op het strand gelegen, om 17uur naar het eerst ‘happy hour' om 18uur naar het volgende ‘happy hour'. De dansvloer ligt naast de zee. Lekker in de openlucht, met een windje door je haren, kijk je onder het genot van een drankje, naar de zonsondergang. Het is leuk hier! En ik weet dat velen jaloers zijn. Maar het is niet perfect! Ik mis Mark toch wel erg! En mijn vriendinnen! Vooral als je leuke dingen doet! Dan wil je die delen.

Ik begin te wennen en steeds meer echt te genieten. Ik denk niet meer bij elk vliegtuig dat ik in de lucht zie; ‘zat ik daar maar in, vloog ik maar naar huis!' Het is hier leuk en ik ga me zeker vermaken de komende maanden! Ik kan het relaxen goed afwisselen met het voorbereiden en werken aan mijn stage. Het is zo heerlijk dat je hier tijd hebt om alles te verwerken wat je meemaakt. Op school en in mijn leven in Nederland gaat alles maar door en door, doe je zoveel in zo'n korte tijd. Hier kun je op je gemak nadenken... :)

De stage is begonnen!

Maandag hebben Bart en ik een rondleiding gehad van Etta, onze stagebegeleidster hier. Ze liet ons de jeugdtheaterschool zien. Het is een klein schooltje met drie lokalen. Het ligt op een heel mooi terrein, met een hofje waar een opluchttheater wordt gebouwd, een begraafplaats waar Nederlandse nonnetjes liggen en bij een HEEL mooi bejaardenhuis, ‘Huize Welgelegen'. We zijn daar binnen geweest en ik was heel erg onder de indruk. De binnentuin leek een soort paradijs. Oudere mensen in wiebelstoelen, breiend, tussen groene planten, gekleurde muren, een pad langs een watertje... En het gebouw was prachtig, een oud nonnenklooster. Je voelde dat daar heel veel verhalen bij hoorde, nostalgie, sfeer.. We hebben even rond gekeken, de kapel gezien en wat gepraat (helaas niet met de oudere bewoners want een groot deel is dement en ze spreken alleen Papiaments). En nu komt het.. onder dit bejaardenhuis ligt een verborgen schat, zoals Etta het noemt! Een oud theater! Een heel mooi theater! Ik hoop snel een keer foto's te kunnen maken. Het theater moet gerenoveerd worden en daarna komen er voorstellingen waarbij de jeugd en de ouderen samen moeten komen.. Mooie plannen.

Dinsdag hebben Bart en ik onze eerste les gegeven op de Schroederschool (een basisschool gesubsidieerd door de Nederlandse marine). Dat is een echte Nederlandse school met Nederlandse kinderen. Dit is dus niet zo heel anders dan het les geven in Nederland. We hebben een leuke enthousiaste groep die heel goed mee doet! (Wat een verschil met de kinderen die ik tijdens mijn afgelopen stage in Nederland heb gehad!) Deze week geven Bart en ik samen alle lessen. Vanaf volgende week ga ik de groepen van 6 tot 12 jaar draaien en Bart de groepen van 12 tot 18 jaar.

Woensdag hebben we onze eerste lessen op de Jeugdtheaterschool gegeven. Het is een fijne werkplek. Meer dan de helft van de kinderen die ik nu gezien heb, zijn Nederlands. Ik heb dus nog niet heel veel gemerkt van het Antilliaanse temperament dat ik hier verwacht had.

Ik heb inmiddels druk bezig met het uitzoeken, lezen en kiezen van een script. Ik ga een voorstelling maken met kinderen tussen de 9 en 12 jaar. Volgende week hou ik hier audities voor. Spannend!

Verder vermaak ik me hier goed. Ik heb op het strand, onder de blauwe sterrenhemel, op een strandbedje, tussen de palmbomen, met in mijn ooghoeken de golven van de zee, de film Zomerhitte gekeken. Ze hebben hier elke week een openluchtbioscoop! En vandaag heb ik de grotten van Hato bezocht. De meeste huisgenoten lopen vijf hele dagen in de week stage. Bart en ik zijn meer vrij maar moeten natuurlijk veel voorbereiden. Ik pak zo af en toe een terrasje waar ik met Bart onze lessen bespreek, we houden elke dag een mwb-uurtje (methodische werkbegeleiding) en dan denken we aan Maddy!Het is leuk om op een hele andere plek, in een hele andere wereld, zonder school, met ons vak bezig te zijn.

Liefs van Eline

Hallo!

Hallo hallo!

Dankjewel voor alle leuke berichtjes!! Ik ben aan het genieten en het lachen achter mijn computer als ik jullie reacties lees!

Het gaat goed met mij. Ik voel soms een beetje heimwee en dan springen er tranen in mijn ogen. Maar dan probeer ik snel te denken aan de reden waarom ik hier naar toe wilde. De mooie stage, de kansen, even een ander leven, het relaxte, het mooie weer, de zee enz.

Ik woon op een terrein met drie studentenhuizen. In totaal wonen hier 25 studenten. We zitten allemaal buiten (wel in de schaduw) met de hond Teefje en trekken veel met elkaar op. Gisteren hebben we een hele mooie boottocht gemaakt naar een baai waar heel veel boten samen kwamen om feest te vieren. Een bekend feest op de eerste zondag van het nieuwe jaar. De boottocht was heerlijk! En in de baai was het een gekte; veel muziek, dansende mensen, bbq's, dronken jetskirijders enz. Ik begreep daar pas waarom die ochtend alle Antilianen met gemiddeld twee koelboxen per persoon de boot op klommen...

Afgelopen weekend ben ik met een groepje gaan eten in Punda. Na ANDERHALF UUR te hebben gewacht op ons bestelde eten, kwam er een aardige Antilliaanse meneer vragen of het hoofdgerecht kon komen... HUH? ‘Nee wacht nog maar heel even' zei René sarcastisch.. Maar die toon snapte hij niet en hij nam, alsof het heel gewoon was, aan dat we graag nog even wilde wachten.... Haha! dit is de ‘rustig aan' mentaliteit op de Nederlandse Antillen.
Aardig zijn ze hier zeker ook! Gisteren vroegen wij aan een man de weg naar de supermarkt. Het was één kilometer recht door lopen zei hij. In de hete zon liepen we meer dan een paar kilometer zoekend naar de supermarkt toen er ineens een auto naast ons stopte met die bewuste man en zijn vrouw. Druk gebarend en roepend dat het toch wel wat verder was dan een kilometer en dat we met hem mee mochten rijden. Hij bracht ons naar de supermarkt die echt nog heel ver weg was! Toen we vertelde dat we ook nog terug moesten lopen naar ons huis, begon de vrouw in Papiaments te roepen naar haar man dat dat echt heel ver weg was. Toen zijn we heel lief bij een andere supermarkt, dicht bij ons huis, afgezet.

Femke, mijn zus, is vandaag naar Zuid Afrika vertrokken, ook voor drie maanden!

Liefs van Eline